کودکی در من آهنگ امیدواری می نوازد
نگفتمت مرو آنجا که آشنات منم؟ در این سرای فنا چشمه و حیات منم وگر به خشم روی هزار سال زمن به عاقبت به من آیی که منتهات منم + چقدرسخته عمل به چیزی که می دونی برای هزارمین بار بخودم یادآوری می کنم رو کسی جز خدا حساب باز نکن باید اینو بنویسم رو دستم تا هروقت خواستم با کسی خیلی صمیمی بشم یادم بیاد و مرز رو رعایت کنم.
برچسبها: حال نوشت نوشته شده در دوشنبه هجدهم خرداد ۱۴۰۵ساعت
23:48 توسط لونا 🌙| |
| Design By : Pichak |
