کودکی در من آهنگ امیدواری می نوازد
گاهی از عجایب بلاگفها اینکه یه بنده خدایی مدت ها قبل وبش میخواندم اوهم وب منو... یهو بدون هیچ حرفی حذف کرد منم فکر کردم کلا رفته... جدیدا توی بروز شده ها دیدمش... هنوزم برام عجبه چرا یهویی بیخبر میرن منو بگو که نگرانش بودم 😕. خواستم برم وبش براش کامنت بذارم حالشو بپرسم منصرف شدم.
بزرگترین نشانهیِ رشد
این نیست که بیشتر حرف بزنی
بلکه این است که
بدانی
برای چه کسی
دیگر نباید
هیچ توضیحی بدهی ... نوشته شده در شنبه بیست و هفتم تیر ۱۴۰۵ساعت
23:55 توسط لونا 🌙| |
| Design By : Pichak |
